nessie

Zwątpiłam właśnie w sens wszystkiego, co robiłam do tej pory. Wyjazd z Polski, pogoń za coraz lepiej płatną pracą, kupno domu, poszukiwania dobrej szkoły, jazda po 200 km dziennie żeby dziecko mogło do tej cholernej szkoły chodzić – i po co to wszystko??? Po to, żeby dowiedzieć się po raz kolejny że wychowałam sobie kłamcę, nieroba, nieuka, darmozjada??? Mogłam równie dobrze tkwić w gównianej pracy a on w gównianej szkole, klepać sobie biedę w Polsce i nie starać się zapewnić mu przyszłości lepszej od mojej. Nie chce mi się żyć. Nie mam ochoty na niego patrzeć. Najchętniej uciekłabym stąd gdziekolwiek i zaczęła wszystko od nowa, SAMA. I pewno tak się to właśnie skończy. Bo dzisiaj przestało mi zależeć.

Wariacki dzień dzisiaj, generalnie się posypał, a był tak doskonale zaplanowany…Rano do pracy, o 13 omówienie akt, nad którymi pracuję, o 16 odebrać psa od fryzjera, spóźnić się ok. godziny na studia, wrócić do domu o 20 a w domu wszystko cacy, odkurzone, umyte i takie tam.W praktyce? Rano do pracy, sprawdzam maila, szefowa pisze, że dzisiaj o aktach nie porozmawiamy, bo ona jest chora (jak zwykle jak jest coś do zrobienia) i raczej się w biurze nie pojawi. Szlag by to, bo omawianie akt jest procesem długotrwałym i stresującym. A po świętach to tak naprawdę mam jeden dzień w pracy, bo potem jadę do Polski. Nieważne, zrobię co mam do zrobienia i pojadę po psa. W połowie dnia dzwoni szefowa i mówi, że chyba jednak porozmawiamy bo ona być może pojawi się w biurze koło 15. Co to, to nie, pies nie będzie czekał u obcych ludzi i się niepotrzebnie stresował. To może jutro po południu? O nie, kochana, jeżeli koniecznie jutro to tylko wcześnie rano, bo po południu odbieram wujka z lotniska. Rano zostało zaakceptowane z jękami, jednakowoż godzina dokładna wyznaczona nie została. Nic to, damy radę. Punktualnie o 16 stawiłam się u psiego fryzjera tylko po to, żeby dowiedzieć się, że pies nie jest gotowy. W domu byłam o 17.12 czyli plan godzinnego spóźnienia na studia już szlag trafił, bo zajęcia zaczęły się o 16. Dobra, myślę sobie, chociaż na godzinkę pojadę, zawsze lepiej gębę swoją pokazać. Pies spacyfikowany w domu, ja do auta, słyszę, SMS jakiś mi plumka. Wysiadam z auta (bo torebka inteligentnie na tylnym siedzeniu), telefon w łapę i co czytam? Że zajęcia się dzisiaj kończą o 18, więc nie ma chyba sensu, żebym jechała. No pewnie, kurde, że nie ma. Więc do domu z powrotem, patrzę i oczom nie wierzę… a potem piana na usta i drgawki. W domu pobojowisko, dziecko przed komputerem, wyluzowane bo w końcu o co mi chodzi, do jutra się zdąży. Kto się zdąży pytam jeszcze uprzejmie, siłą woli jedynie powstrzymując się przed uduszeniem małego padalca. A potem zaczęła się droga przez mękę. Wynieś, dziecko, śmieci. Śmieci wyniesione, dziecko zniknęło. Zlokalizowałam gada na górze, więc się drę, złaź na dół i rozpakuj zmywarkę. Rozpakował i znowu się ulotnił na górę. Znowu się drę żeby może jednak coś w domu zrobił, a on do mnie, że o co chodzi i dlaczego krzyczę. Moje dziecko jest jak cholerny komputer z przestarzałym systemem (typu DOS) – jest w stanie wykonać tylko jedną czynność na raz, a każda czynność musi być zasygnalizowana osobno, albowiem najwyraźniej nie jest logicznym następstwem poprzedniej. O Boże! Nadmienię, że powrót taty z pracy niewiele zmienił, to znaczy ja się wzięłam za prasowanie a panowie za oglądanie telewizji. Poddałam się, bo jak się wściekam to mi cukier skacze niemiłosiernie i potem go nie mogę ustabilizować. Bo mam, nową towarzyszkę do końca życia, na razie próbuję z nią walczyć tabletkami ale wyniki są rzekłabym mizerne, więc pewnikiem skończy się na zastrzykach. Przekichane.

Jednak wesele w Polsce, to wesele w Polsce – człowiek wraca zadowolony Nie tak, jak w Irlandii, kiedy jedzenie znika ze stołu o 22, a jak chcesz się upić, to musisz sobie kupić Weselisko było jak ta lala, chociaż teściom i generalnie "tamtej stronie" się nie podobało, bo zmyli się bardzo wcześnie. Matko, co to była za ekipa. Wyżej sram, niż dupę mam (bez obrazy, Żeberko, ale jak ktoś mi rzuca w pierwszej minucie rozmowy tekst "mój mąż to się w życiu nie napracował bo całe życie był prezesem i tylko paluszkiem pokazywał co ma być zrobione" to co ja mam myśleć o kimś takim). Rodzina młodego wykazała nami niejakie zainteresowanie (państwo podobno z Irlandii przyjechali?), ale ponieważ żadne z nas nie jest prezesem ani dyrektorem, zainteresowanie szybko minęło. A pies z nimi tańcował, ważne, że impreza była udana, panna młoda wyglądała ZJAWISKOWO, a młody był przystojny, jak zwykle. Miejsce na weselisko przeurocze, otoczone zielenią, powietrze nieprawdopodobnie świeże a łóżka w hoteliku wygodne. Z Polski wróciliśmy troszeczkę przed planem, ale tutaj już zasługi położyła moja rodzina, która najpierw mi zrobiła scenę rodem z cyrku a potem się na mnie obraziła że pojechałam bez pożegnania. I oczywiście znowu ja jestem wzystkiemu winna – żeby nie dać im w takim razie powodów do kolejnych narzekań, nie planuję się tam pokazać, chyba, że będę musiała. Cieszę się, że już jestem w domu, dobrze mi na tej wyspie i każdy powrót do Polski kończy się totalnym wk…wieniem, z takich czy innych powodów. Jedyne, co dobre to to, że zrobiłam sobie badania, wszystko wygląda w miarę OK poza cukrem, trzeba iść do doktora i podpytać co z tym robić, bo nie spadł nic a nic. Cóż, jak to mówią, starość nie radość Ale damy radę bo jak my nie damy, kto da?

Marzę o tym, żeby choć raz, jeden, jedyny, być i czuć się piękna. Dla Ciebie. Dla mnie. Dla nas.
Chciałabym, żeby ktoś ładnie mnie ubrał, uczesał,  umalował i zrobił mi najpiękniejsze zdjęcie na świecie. Żebym mogła to zdjęcie pokazać moim wnukom i wiedzieć, że powiedzą: babciu, jaka Ty byłaś piękna!
To prawda, że nie jestem Penelope Cruz i nigdy nie będę. A to znaczy, że nie będę mogła choćby zbliżyć się do Twojego wyśnionego i wymarzonego wizerunku, który przecież znalazłeś. Ale chciałabym, żebyś chociaż jeden, jedyny raz spojrzał na mnie tak, jak na Twoją wymarzoną, ukochaną Penelope. Tą Penelope, której oglądanie kiedyś sprawiało mi przyjemność, a teraz budzi we mnie agresję. Tą Penelope, która zawsze będzie Twoją ukochaną, niezależnie od okoliczności.

Niedziela, dzwoni telefon. Słyszę w nim: dzień doby moje ukochane słoneczko. Spoglądam przed siebie, mój Pan Małżonek przy komputerze, nie widać, żeby telefon miał przy uchu albo inny wynalazek, wyświetla mi się numer z Polski… Czarujący głos mówi, że mam najpiękniejszy głos na świecie i gdybym nie miała męża i dziecka… Poczułam się nieswojo, bo z jednej strony to łechce próżność, bo ktoś ma w nosie to, jak wyglądam i ma odwagę powiedzieć mi, że go pociągam, ale z drugiej strony takie głupie uczucie i brak słów. Bo co mam powiedzieć takiemu facetowi? Nie chcę urazić, ale jednocześnie nie chcę zachęcać. Mam męża, którego kocham i który stara się pokochać mnie, mam cudne dziecko, mam rodzinę i nie chciałabym tego zniszczyć. Z drugiej strony jestem spragniona takiego szczerego, prawdziwego uczucia – nie wypracowanego, ale takiego, które stanie się samo z siebie. Bo to, które mam koło siebie, wypracowane, w końcu i tak okaże się czymś, co de facto nigdy nie istniało. Gorzka i smutna prawda. Cóż, nasza osobisto – jednorazowo – telefoniczna znajomość potrwa do środy a potem… potem się zobaczy. Co ja gadam. Nic się nie zobaczy. Powie się ‘do widzenia’ i tyle.

I miło jest być utopioną w czyichś ramionach tak szczerze, a nie dlatego, że tak wypada. Przytulić się tak, po prostu i wiedzieć, że ta druga osoba też się tak, po prostu, przytula, Czasami jest miło. A czasami po prostu jest.